ઘર ઘરની કથા… વૃદ્ધોની વ્યથા …

ઘર ઘરની કથા… વૃદ્ધોની વ્યથા …

 

 

– મારા વહાલા વડીલો, વૃદ્ધો, વરિષ્ઠ નાગરિકો, પેન્શનરો, મા-બાપો સાંભળો. નિરાશ ના થશો. નોકરીમાંથી નિવૃત્ત થયા છો, જિંદગીમાંથી નહિ. નિવૃત્તિમાં પ્રવૃત્તિ માણો અને પ્રવૃત્તિમાં નિવૃત્તિ માણો. આનંદમાં રહો …

 

 

oldage

 

 

ભગવાને માણસને ૧૦૦ (સો) વર્ષનું આયુષ્ય આપ્યું છે. પહેલાં પચીસ વર્ષ રમતમાં, અભ્યાસમાં વીતે છે જે બાલ્યાવસ્થા કહેવાય છે. પછીનાં પચીસ વર્ષ લગ્નજીવન, ધન કમાવામાં, કુટુંબનું ભરણપોષણ કરવામાં વ્યતીત જાય છે જેને યુવાવસ્થા કહે છે. પછી પચાસ વર્ષ પછીની અવસ્થા પ્રૌઢાવસ્થા કહેવાય છે અને છેલ્લી અવસ્થા વૃદ્ધાવસ્થા કહેવાય છે. વૃદ્ધ વડીલ હોય છે, અનુભવી હોય છે, પરંતુ વર્તમાન સમયમાં વૃદ્ધોની હાલત સારી કે સંતોષકારક નથી હોતી. વૃદ્ધોની વેદનાઓને વાચા આપવાનો આજે એક ઉપક્રમ છે. એ વેદના સમજી વૃદ્ધોની વ્યથા દુર કરવાના પણ કરીએ.

 

આપણે ત્યાં ૬૦ (સાઈઠ) વર્ષ કે તેથી વધુ ઉંમરના માણસોની ગણતરી વૃદ્ધોમાં થાય છે. સરકારી નોકરીમાં, જાહેર સાહસોમાં, મોટાભાગના ક્ષેત્રોમાં પણ નિવૃત્તિની વય-મર્યાદા ૫૮ થી ૬૦ની હોય છે. ઉતર્યો અમલ કોડીન એ કહેવાત પછી બધે સાર્થક થતી લાગે છે. શેરડીના સાંઠાને જેમ કૂચો થઈ જાય ત્યાં સુધી રસ નીચોવી લેવાય છે – બસ વૃદ્ધોની હાલત પણ કંઈક આવી જ થાય છે.

 

કરૃણા તો એ વાતની છે કે નિવૃત્ત થયા પછી ઓફિસોની જેમ આ વૃદ્ધને ઘરના માણસો પણ પરિવારના સભ્ય માનવા તૈયાર નથી હોતા. એ માટે હરિફાઈ રીતસરની શરૃ થઈ જાય છે. ઘરનાં જ સંતાનો પછી પોતાનાં મા-બાપની કપ-રકાબીની વસ્તુની જેમ વહેંચણી કરવા મંડી પડે છે, ભલેને એ પછી ફૂટી જાય!! વૃદ્ધોની આમન્યા, મર્યાદા, શરમ રાખવી એ તો જાણે એક ભૂતકાળની બાબત બની ગઈ છે. માબાપની આજ્ઞાા પાળવી, તેમને પગે લાગવું એ જાણે કે રામાયણના શ્રીરામ પૂરતી મર્યાદિત હતી એવું લાગ્યા કરે છે, શ્રવણની કથા હવે કોઈને યાદ પણ નથી. શ્રવણની કાવડ બતાવવા આજનાં બાળકોને પ્રદર્શનમાં લઈ જવાં પડશે એવી હાલત થઈ છે! વૃદ્ધોનાં દિલ આથી જ પોકારી ઊઠે છે :

 

જીવનની સમી સાંજે, મારે જખ્મોની યાદી જોવી હતી,
બહુ ઓછાં પાનાં જોઈ શક્યો,
બહુ અંગત અંગત નામ હતાં.

 

આ વૃદ્ધો માત્ર વયોવૃદ્ધ નથી હોતા તેઓ જ્ઞાાનવૃદ્ધો, અનુભવવૃદ્ધો પણ હોય છે. પણ આજનાં સંતાનો (અપવાદરૃપને બાદ કરતાં) તો એમનાથી ય ચાર ચાસણી ચડી જાય તેવાં ચાલાક અને ચબરાક થઈ ગયાં છે. શરૃઆત કંઈક આ રીતે કરશે :   ”પપ્પા, તમે બેસો હવે, બહુ થયું. તમને આમાં કંઈ ખબર ના પડે, આમાં તમારું કંઈ કામ નહિ. જે બાપે આંગળી પકડીને જેને ભણવા માટે નિશાળે મોકલી બોલતાં શીખવાડયું એ જ છોકરાએ આજે બાપને આંગળી બતાવી ચૂપ કરી દીધા. વળી પાછો મમ્મી આગળ જશે.

 

મમ્મી… મહેરબાની કરીને તું તો વચ્ચે બોલતી જ નહિ. આ બધું તમારા જમાનામાં ચાલતું હશે. હવે જમાનો બદલાઈ ગયો છે. અત્યારે એકવીસમી સદી ચાલી રહી છે એનું તને ભાન છે? દૂધ અને શાકભાજીના મળતા પૈસામાંથી રોજ રોજ કરકસર કરી પૈસા બચાવી જેની ફી ભરી ભણાવ્યો, પોતાનું મંગલસૂત્ર ગીરવે મૂકી દીકરાને મંગલસૂત્ર પહેરનારી વહુ લાવી આપી, જેનાં બાર બાર વરસ સુધી બળોતિયાં ધોયાં એ એકવીસ વરસનો છોકરો પોતાની એકસઠ વરસની માને આજે એકવીસમી સદીના પાઠ ભણાવી રહ્યો છે!! શું જમાનો આવ્યો છે? માબાપની આંખોમાં આંસુ ન આવે તો શું થાય ?

 

”આંસુઓનાં પડે પ્રતિબિંબ,
એવાં દર્પણ ક્યાં છે?
કહ્યા વિના સઘળું સમજે,
એવાં સગપણ ક્યાં છે ?”

 

બાપ કરતાં બેટો ચડે અને ગુરુ કરતાં ચેલો ચડે એ કહેવતો તો હવે બહુ જૂની થઈ ગઈ કહેવાય. હવે ઘેર ઘેર આ નવી કહેવતો બહુ પ્રસિદ્ધ થઈ ગઈ છે : સાસુ કરતાં વહુ ચડે અને પુત્ર કરતાં પુત્રવધૂ ચડે. શું સમજ્યા? એ વખતની કોઈની લાડકોડથી ઉછરેલી લાડકવાયી દીકરી પિયરમાંથી પુત્રવધૂ બની સાસરિયામાં પગ મૂકતાંની સાથે જ તેના પતિની અંગત સલાહકાર બની જાય છે. સાસુ-સસરાને આવતાંની સાથે જ ડોસા-ડોસીનાં લેબલ લાગી જાય છે. વાર્તાની ટ્રેજેડી કંઈક આ રીતે આકાર લેવાનું શરૃ કરી દે છે.

 

”કહું છું, સાંભળો છો ?  ક્યાં ગયા ?   હા – જુઓ – હું તમને શું કહેતી હતી ?  હા… યાદ આવ્યું.   જુઓ-આટલાં બધાં માણસોની રસોઈ મારાથી નહીં થાય. કપડાં, વાસણ ધોઈ ધોઈને હું તો થાકી જઉં છું ભઈ સાબ. તમારામાં તો બળ્યું કંઈ અક્કલ જ નથી. આ મમ્મી-પપ્પાને કહી દેજો… એક ખૂણામાં પડયાં રહે. કચ કચ બહુ ના કરે. હું રોટલી કરું ત્યાં સુધી આ ટીનિયાને હીંચકો નાખતાં શું જોર આવે છે? દૂધ અને શાકભાજી લેવા જતાં શું ચૂંક આવે છે? બસ – બેઠાં બેઠાં રોટલા તોડતાં આવડયું છે. મારાથી હવે આ ઘરમાં એક મિનિટ પણ નહિ રહેવાય. ચાલો બીજે રહેવા. આજે જ ભાડાનું મકાન લઈ લો કાં તો આ તમારાં માબાપને વૃદ્ધાશ્રમ ભેગાં કરી દો. કહી દઉં છું હા. નહીંતર મારા જેવી કોઈ ભૂંડી નથી. હા… થોડા સમય પહેલાં મા-બાપને ચૂપ કરી દેતો પુત્ર પોતાની બૈરી આગળ કૂતરાની જેમ પૂંછડી પટપટાવતો થઈ જાય છે. પાસે નહીં કોડીન ઊભી બજારે દોડી. શું હાલત થાય. ઘેર ઘેર માટીના ચૂલા. ઘર ઘરકી કહાની. જો તમારા ઘરમાં આવા સંવાદ ના સંભળાતા હોય તો તમે બહુ જ નસીબદાર છો !!

 

પિયરમાંથી સાસરે આવેલી એ પુત્રવધૂ એ પણ ભૂલી જાય છે કે એનાં માવતર આવી જ કોઈ વહુ આગળ લાચારી ભોગવી રહ્યાં છે? લાચાર, મજબૂર મા-બાપ ધર્મસંકટમાં મૂકાઈ જાય છે. હવે ભેગાં રહે છે તો સંતાનો દુઃખી થાય છે, જુદાં જાય તો પોતે દુઃખી થાય છે. પિતાનો પ્રેમ અને માનું હેત સંતાનો સુખી થાય એ માટે વૃદ્ધાશ્રમનો સ્વીકાર કરી લે છે. હૈયું દુઃખી થાય છે પણ આખરે હેત જીતી જાય છે !!

 

…અને પછી ટ્રેજેડીની શરૃઆત થાય છે. આની પાછી ફિલ્મો બને છે. સંતાનોએ બગાડેલાં કપડાં જાહેરમાં ધોવાય છે. ”બાગબાન” જેવી ફિલ્મ સુપરહીટ બની હાઉસફુલ જવા લાગે છે. હોંશે હોંશે લોકો જોવા જાય છે. યુવાનો તો પાછા પોરસાય છે. ભાઈલા. આ તો બેઠી આપણી જ સ્ટોરી છે. આપણે આખેઆખો પરિવાર આમાં એક્ટિંગ કરે છે. ઘેર ઘેર જાહેરાત થાય છે. બાગબાન જોયું? ભઈ! હવે તારી કથા બંધ કર… ને… તારાં માવતરને વૃદ્ધાશ્રમમાંથી ઘેર લઈ આય… તારા આ હર્યાભર્યા બગીચાના અસલી માલિક એ છે. એમના જ બગીચાનું તું એક ફૂલ છે… એમના વગર આ તારી વસંતઋતુ પાનખર થઈ જશે અને તું ઊડી જઈશ તો પછી શોધ્યો ય નહિ જડું. શું સમજ્યો ?

 

આજનાં સંતાનોને આ શું થઈ ગયું છે ?  એસ.ટી. બસ, રેલવેમાં જગાના અભાવે લાકડીના ટેકે ઊભા રહેતા પિતા સમાન કોઈ વૃદ્ધને બદલે કોલેજિયન યુવતીને ફટાફટ ઊભા થઈ જગા આપનારાની સંખ્યા વધતી જાય છે. હવે કોઈ માબાપને સવારે ઊઠીને પગે લાગવામાં સંતાનોને શરમ આવે છે. કોઈએ સાચું જ કહ્યું છે કે પહેલાં સંતાનો માબાપને પગે લાગતાં હતાં હવે માબાપ સંતાનોને પગે પડે છે.

 

ખુદા તારી કસોટીની પ્રથા
સારી નથી હોતી,
અહીં જે સારા હોય છે તેની દશા સારી નથી હોતી.

 

આજનાં આધુનિક સંતાનોની પોતાનાં માબાપ પ્રત્યેની લાગણીની ભીનાશ કોમ્પ્યુટર, મોબાઈલ, ઈ-મેઈલ, ફેસબુક, ટ્વીટર, ઈન્ટરનેટ, સીડી, ડીવીડી, હુક્કાબાર, મોલ, ફેશન, ગુટખા, ગર્લફ્રેન્ડ-બોયફ્રેન્ડ, ટીવી, ખરાબ સોબત, અતિ આધુનિક બતાવવામાં બાષ્પીભવન થાય એમાં કોઈ નવાઈ નથી. કેટલાં સંતાનો પોતાના મોબાઈલમાં મા-બાપના ફોટા રાખે છે? આધુનિક ઈલેકટ્રિક ઉપકરણનો ઉપયોગ આવકાર્ય છે પણ દુરુપયોગ વિનાશ નોંતરે છે. સોનાની કટારી કેડે ખોસાય, પેટમાં ના ખોસાય. પણ આપણું સાંભળે કોણ ?

 

આપણે ત્યાં આવાં ઘણાં કારણોસર વરિષ્ઠ નાગરિકોની હાલત કનિષ્ઠ હોય છે. નાની ઉંમરમાં લગ્ન થયાં હોય, સંતાનોના ઉછેરની જવાબદારી, અભ્યાસનો ખર્ચ, પછી સંતાનોનાં લગ્ન, પરિવારના ભરણપોષણનો ખર્ચ, ઓછી આવક, કારમી મોંઘવારી, પાછલી ઊંમરે દેવું કરી, લોન લઈ પોતાનું મકાન બનાવ્યું હોય, હપ્તા ચાલુ થઈ ગયા હોય, સંતાનો કમાતા ના હોય, કમાતા હોય તો ધંધામાં દેવું કરી બેઠા હોય એમાં મા-બાપની તબિયત સારી રહેતી ના હોય, આ ઉંમરે નોકરી-મહેનત થઈ શકતી ના હોય ત્યારે જિંદગી પરવશ, પરાધીન થઈ જાય છે, કહ્યું છે કે :

 

આદમીની એ મુસીબત
મોતથી પણ છે વિશેષ;
જિંદગી પોતાની જ્યારે,
પારકી થઈ જાય છે !!

 

મારા વહાલા વડીલો, વૃદ્ધો, વરિષ્ઠ નાગરિકો, પેન્શનરો, મા-બાપો સાંભળો. નિરાશ ના થશો. નોકરીમાંથી નિવૃત્ત થયા છો, જિંદગીમાંથી નહિ. નિવૃત્તિમાં પ્રવૃત્તિ માણો અને પ્રવૃત્તિમાં નિવૃત્તિ માણો. આનંદમાં રહો. એકાદ મનગમતો શોખ (હોબી) કેળવો. લેખન, વાચન, સંગીત, બાગકામ, ધ્યાન વગેરે અત્યારે જે સ્થિતિ છે તે સર્વશ્રેષ્ઠ છે એવું માની જીવો. આથી પણ ખરાબ થઈ શક્યું હોત – જે નથી થયું તે માટે ભગવાનનો આભાર માનો.

 

સાત્ત્વિક ભોજન લો. ભક્તિ સભર ભજન કરો. વાતે વાતે ઓછું ના લાવો. અપેક્ષાઓ ઘટાડો. સંતોષી બનો. ક્રોધ ના કરો. કોઈનું કંઈ ઉછીનું ના વહોરી લો. રોજ અર્ધો કલાક ચાલવાનું રાખો. જીભના ચટાકા ઓછા કરો. બોલવાનું ઓછું કરો. મૌન ભેગું કરે છે, વાણી વહેંચી દે છે. માગ્યા વગર કોઈને સલાહ ના આપશો. આમંત્રણ વગર કોઈના ઘેર જશો નહિ. ભૂતકાળ વાગોળશો નહિ. નકારાત્મક ના બનો, બની પોઝીટીવ. હિંમતે મર્દા તો મદદે ખુદા.

 

આપણી મૂડી આપણી પાસે જ રાખવી. મહેરબાની કરીને છોકરાંને બધું આપી ના દેતા. સમય આવ્યે જ આપજો. ઘરની ચાવી તમારી પાસે જ રાખજો. સંતાનોને એટલાં બધાં લાયક ના બનાવશો કે એ તમને નાલાયક સમજે. તમે તો સમજુ છો, મુમુક્ષુ છો અનુભવી છો. સાચી શ્રદ્ધા રાખો, કર્મ કર્યે જાવ. ભગવાન બધું સારું કરશે. અને હા યુવાનો… યાદ રાખજો. તમે સદા જુવાન નથી રહેવાના. તમે આજે જેવું માબાપને માન આપશો તો તમારાં છોકરાં પણ તમને માન આપશે. કરશો તેવું પામશો-વાવશો તેવું લણશો. નહિંતર પછી યાદ રાખજો :

 

પીંપળ પાન ખરંતાં,
હસતી કુંપળિયાં,
અમ વીતી તુજ વીતશે,
ધીરી બાપુડિયાં.

 

 

– પી.એમ. પરમાર

 

સાભાર : 

સૌજન્ય : ગુજરાત સમાચાર  ….

 

 

બ્લોગ લીંક : http://das.desais.net
email : [email protected]

 

 

બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકેલ આપના પ્રતિભાવ, બ્લોગ પર આવકાર્ય છે.

 

  

You can  contact /follow us on :

 
twittertwitter a/c : @dadimanipotli

 
face bookfacebook at : dadimanipotli

“કરકસર કરો, કંજૂસાઈ નહીં” …

“કરકસર કરો, કંજૂસાઈ નહીં” …

 

 

 

saving.1 

મિત્રો, આજે ફરી આપણી સાથે,  હાલ યુએસએ નિવાસી વડીલ શ્રી જિતેન્દ્ર પાઢ (ઉ.વ.૭૨) તેમના જીવનના અનુભવના ભાથા સાથે તેમની કલમનો સાથ લઇ અને એક નવા વિષયને લઈને આવ્યા છે.

 

 શ્રી જિતેન્દ્રભાઈ પાઢની  કલમને … ‘અંતરવાણી’  એક અલગ કેટેગરી હેઠળ, નિયમિત રીતે સમયાંતરે પ્રસિદ્ધ કરવાની અમારી કોશિશ રહેશે.  ‘દાદીમા ની પોટલી’ પર તેમની કૃતિ પ્રસિદ્ધ કરવાની તક આપવા  બદલ અમો   તેમના અંતરપૂર્વકથી આભારી છીએ.  ચાલો ત્યારે, આજ ફરી એકવાર તેમના દ્વારા મોકલવામાં આવેલ   કૃતિને  અહીં માણવાની કોશિશ કરીએ….

 

બ્લોગ પરના આપના આગમાન નું હાર્દિક સ્વાગત કરીએ છીએ.  બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકેલ  આપના દરેક પ્રતિભાવ, લેખકશ્રી / લેખિકાશ્રી ની કલમને સદા પ્રેરણાદાયી બની રહે છે તેમજ તેમની કલમના જુસ્સાને એક નવું પ્રેરકબળ પૂરે છે.   આભાર.

 

“કરકસર કરો, કંજૂસાઈ નહીં” …

 

 

saving

 

કંજૂસાઈ કરવી, બચત કરવી માનવીનો સ્વભાવ છે, કે પછી તેનું પરિસ્થિતિમાંથી પસાર થયેલું ઘડતર હોય, કે પછી જાત, સ્વભાવગત સંસ્કાર હોય – કાં તો હાલતમાંથી થયેલા અનુભવની અસર હોય. દરેક વખતે કંજૂસાઈ સારી નથી.  કંજૂસાઈ અને કરકસર બંનેમાં મોટો તફાવત છે, ભેદ છે.  કંજૂસાઈ જાણી જોઈને કરવામાં આવતી ક્રિયા છે, કરકસર સજ્મજ સાથેની ભાવિ ઉપયોગીતા માટેનો સંગ્રહ/ બચત  છે.  કરકસરના ઘણા લાભ છે, જ્યારે કંજૂસાઈના ઘણા ગેરલાભ છે.  કરકસર તમારી વ્યાવહારી સૂઝને આભારી છે.  કંજૂસાઈ બચતના બહાને જબરદસ્તીથી, હઠ સાથે કરેલો વ્યવહાર છે કે પછી વંશ પરંપરાગત આદત કે દૂષણ છે.  કેટલીક જાતિ – કૂદરતી પરિસ્થિતિ વચ્ચે જીવન જીવવા જ કંઈક કરે છે, તેમાંથી કંજૂસાઈ ક્યારેક આપ મેળે સ્વભાવમાં ઉતરી આવે છે, પછી તે વારસામાં મળે છે.

 

આજના યુગમાં પરિવર્તનના માર્ગ ઘણા વધી ગયા છે, ત્યારે સ્વભાવ, વ્યવહાર જીવનમાં ઉપયોગી થાય તે જોવાની જવાબદારી માણસે માણસે વધી ગઈ છે.  સારી વસ્તુનો સ્વીકાર કરી આત્મસાત કરી જીવનઘડતર માટે બુદ્ધિ સત્તેજ બની છે, ત્યારે કંજૂસાઈ અને કરકસર વચ્ચેના નાજૂક ભેદની જાણકારી દરેકે મેળવી લેવી જોઈએ.  સંસાર ચલાવવા બચત જરૂરી છે.  બચત તે કરકસરનું બીજું નામ કહી શકાય.  કંજૂસાઈ તે હઠ સાથે કરેલો મનને મારી નાખીને અત્યાચારી વલણનો સ્વભાવ સ્વભાવ ગણું છે.  જ્યાં ખર્ચ કરવાની જરૂર હોય ત્યાં ખર્ચ ન કરવો, પૈસો બચાવવો કે પછી ‘ચલાવી લેવાનો કઠોર દુરાગ્રહ કરવો તે કંજૂસાઈ છે.  પૈસાને વધુ પડતો પ્રેમ બતાવી માત્ર તેની માવજત કરતાં રહેવું – તેનો ઉપયોગ કે સદ્દઉપયોગ ન કરવો, ‘મૂડી’ વધી હોવાનો જૂઠો આત્મસાત/ આત્મસંતોષ માત્ર પ્રાપ્ત કરવો એવી કંજૂસાઈ આત્મઘાતક બની શકે છે.

 

કરકસર એટલે પૈસાનો ખોટો વપરાશ અટકાવી ભવિષ્યમાં આવનારી આપત્તિ વેળાયે ઉપયોગમાં આવે તેવી બચત, ગોઠવણ પદ્ધતિ છે.  કંજૂસાઈની રીતે કરેલી બચત લાભદાયી નથી.  કંજૂસાઈ સ્વાર્થી સ્વભાવ ઘડે છે.  બચત-કરકસર ઘણીવાર  શુભપ્રસંગે કે માઠા પ્રસંગે ઓચિંતી રાહત આપનારી બની શકે છે.  માણસે કરકસર કરવી જરૂરી છે, કંજૂસાઈ કરવી જરૂરી નથી.  જીવનને સમતોલ બનાવવાનું કામ કરકસર કરે છે.  કંજૂસાઈ તમારા સ્વભાવને છતો કરી નાંખે છે.  કરકસર વ્યવહારુ સૂઝની જનેતા છે.  કંજૂસાઈ જડતા ભરેલા સ્વભાવનું પ્રતિબિંબ છે.  જીવનમાં ઘણીવાર વાર પૈસે કોઈને સ્મિત આપો, ખુશીથી આવકાર આપો કે પછી બે મીઠાં શબ્દોના બોલ આપો – હાસ્યને તો વહેતું કરાય, સ્મિતના મલકાટને ખીલતું રાખવામાં ક્યાંય પૈસાની જરૂરત નથી.  કંજૂસાઈથી ઘડાયેલો સ્વભાવ કદી સાચું સ્મિત કે હાસ્ય આપી ન શકે.  કંજૂસને હસવું શાં માટે ?  તેના કારણો પણ  જોઈએ.

 

હૃદયની સરળતા અને સહજતા જીવનમાં, સંસારમાં, દામ્પત્ય વ્યવહારમાં/ બાળકોની માવજતમાં જરૂરી છે.  અને તેના વિના અનર્થ સર્જાય એ સ્વભાવિક છે.  તેથી કંજૂસાઈ ને છોડી ઉદારતા અપનાવવાની ટેવ જરૂરી છે.  કરકસર કરનારો જીવ પણ આર્થિક સદ્ધરતા ના વિચાર બાદ ઉદારતા દાખવે છે.  પરંતુ કંજૂસ બધામાં નફાતોટાનો હિસાબ કરે છે, દુખી થાય છે અને બીજાને દુખી કરે છે.  હૃદયની વિશાળતાને ઓળખવી જરૂરી છે.

 

ઘૂઘવતો સાગર, ગરજતા વાદળ, વહેતી હવા ક્યાં કંજૂસ છે ?  આપણે પ્રકૃત્તિ પાસેથી, પ્રાણીઓ પાસેથી કંઈક શીખીએ.  બીજા પ્રત્યે સદભાવનાની સમજ ઊભી કરો – જટિલ સમયમાં સદ્દગુણોની બચત કામ લાગશે. હઠીલા સ્વભાવથી બચેલી લક્ષ્મી કે લાભ ગેરલાભ વચ્ચે ગડથોલીયા ખાતી સમજ તમને સુખ, શાંતિ નહીં આપી શકે.  તમારી સારી છાપ તમારે જ ઊભી કરવાની છે.  કરકસર સદ્દગુણોને વિકસાવે છે અને તેનાથી માણસ ગુણ સંપન્ન બને છે.  કંજૂસાઈ તમારી પ્રતિભાની સાચી છબી ઉપસવા દેતી નથી.  તમે ‘સ્વકેન્દ્રી’ ‘આપખુદી’ અને સ્વાર્થી વૃત્તિના બની જાઓ છો.  બીજાના દિલમાં સ્થાન પામી શકતા નથી.  “કરકસર કરો, કંજૂસાઈ નહીં.”

 

– જિતેન્દ્ર પાઢ

૨૨, ફેબ્રુઆરી ૨૦૧૩

સિયેટલ – યુએસએ
 

 

 લેખક શ્રી નો સંપર્ક :

  

JITENDRA PADH PHOTOશ્રી જિતેન્દ્ર પાઢ

હાલનું રહેઠાણ :
પોર્ટલેન્ડ – રાજ્ય (ઓરેગન) – (યુએસએ)

ભારતમાં રહેઠાણ :
સી-૨ /૧૩-૧; ૨, સેક્ટર – ૧૬,
વાશી, નવીમુંબઈ ૪૦૦૭૦૩
email :  jitendrapadh @gmail.com
[email protected]
 

 

લેખકશ્રી નો પરિચય … (તેમના જ શબ્દોમાં) …

 

‘દાદીમા ની પોટલી’  બ્લોગ-વેબસાઈટ ઉપર મારા લેખો, વિચારો આપ સર્વે રસિક વાંચકો સાથે લ્હાણી કરવા વિચારું છું. 

નવીમુંબઈ ૧૯૭૮માં ચેમ્બુરથી કાયમી વસવાટ માટે સ્થળાંતર કર્યું – સંસ્થાકીય સમાચાર મોકલતા કોલમનિસ્ટ, ફ્રિલાન્સ્રર અને ખુદના અખબારનો માલિક, તંત્રી, રિપોર્ટર બન્યો.  સિડકો (સિટી ડેવલોપર્સ કોર્પોરેશન – સેમી સરકારી કંપની) મ્યુ. કોર્પોરેશન, પોલીસ સ્ટેશન તેમજ વિવિધ ૧૬ સમાજો (ગુજરાતી) – માર્કેટ સંગઠનો, સમગ્ર નવી મુંબઈમાં આજસુધી  એક માત્ર ગુજરાતી રિપોર્ટર અને ૯મા વર્ષમાં ગુજરાતી સાપ્તાહિક ‘નૂતનનગરી’ ચલાવું છું.  નવીમુંબઈ ગુજરાતી સમાજ માહિતીખાતા નો ચેરમેન તેમજ સમસ્ત બ્રાહ્મણ સમાજનો ટ્રસ્ટી છુ. 

 મારો શો પરિચય હોય – કલમ, કાગળ, અને વાચકની દોસ્તી.

 

–     જિતેન્દ્ર પાઢ ના જય મા ગુર્જરી…

 

 

બ્લોગ લીંક : http://das.desais.net
email: [email protected]

 

 

બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકેલા આપના દરેક પ્રતિભાવ, બ્લોગ પર આવકાર્ય છે.

‘તમારું કામ એ જ તમારી પ્રાર્થના’ …

(૧)    ‘દાદીમા ની પોટલી’  રખેવાળ … અને (૨)  ‘તમારું કામ એ જ તમારી પ્રાર્થના’ …

 

 

work is worship

 

 

મિત્રો, આજે આપણી સાથે,  હાલ યુએસએ નિવાસી વડીલ શ્રી જિતેન્દ્ર પાઢ (ઉ.વ.૭૨) તેમના જીવનના અનુભવના ભાથા સાથે તેમની કલમનો સાથ લઇ અને આપણી વચ્ચે જોડાઈ રહ્યા છે.  જેમનું ‘દાદીમા ની પોટલી’ પરિવાર દ્વારા અંતરપૂર્વક – ભાવભર્યું સ્વાગત છે.

 

‘દાદીમા ની પોટલી’ પર શ્રી જિતેન્દ્રભાઈ પાઢની  કલમ,  ‘અંતરવાણી’  એક અલગ કેટેગરી હેઠળ, નિયમિત રીતે પ્રસિદ્ધ કરવાની તક આપવા બદલ ‘દાદીમા ની પોટલી પરિવાર’ ; તેમના અંતરપૂર્વકથી આભારી છીએ.  ચાલો ત્યારે આજ તેમના દ્વારા મોકલવામાં આવેલ બે કૃતિઓ અહીં માણવાની કોશિશ કરીએ….

 

આપના બ્લોગ પરના આગમાન નું હાર્દિક સ્વાગત કરીએ છીએ.  બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકેલ  આપના દરેક પ્રતિભાવ, લેખકશ્રી / લેખિકાશ્રી ની કલમને સદા પ્રેરણાદાયી બની રહે છે તેમજ તેમની કલમના જુસ્સાને એક નવું પ્રેરકબળ પૂરે છે.   આભાર.

 

 

(૧)    ‘દાદીમા ની પોટલી’  રખેવાળ …

 

 

ના, કદી ઉદાસ – માત્ર ખુશ મિઝાઝ છે
જિંદગીમાં આમ જૂઓ તો બિંદાસ છે.

 
તખલ્લુસે છો, ભલે તે ‘દાસ’ હો …
મિત્રોના દિલમાં તો ‘દિવાને ખાસ’ છે.

 
‘દાદીમા ની પોટલી’ નો રખેવાળ
એટલે તો વહેંચતો જ્ઞાનનો ભંડાર છે.

 
વાંચક તરસ છીપાવવા વેબમાં ઝકાસ છે
વિષયોના વૈભવ થકી, ના કદી કચાસ છે.

 
‘(અશોક)પોટલી પરિવાર’  તમારો નિત-નવો અંદાઝ છે
‘દાદીમા ની પોટલી’ નો મનગમતો વિકાસ છે.

 

–     જિતેન્દ્ર પાઢ

 

 

work is worship..2

 

 

(૨)  ‘તમારું કામ એ જ તમારી પ્રાર્થના’ …

‘WORK IS WORSHIP’

 
–     જિતેન્દ્ર પાઢ
 

 

‘તમારું કામ એ જ તમારી પ્રાર્થના’ ….

 
આ સૂત્ર જીવનમાં જેણે શીખી લીધું છે, તેઓ સફળ થઇ મંઝીલ સુધી પહોંચે છે., એમાં કોઈ શંકા નથી.  લોવેલ નામના ચિંતકે કહ્યું છે કે ‘એવું કોઈ પણ માણસ જન્મ પામતું નથી કે જેને માટે કોઈપણ કામ નિર્માણ ન થયું હોય’  એટલે કે જન્મ સાથે કામનું અવતરણ ઈશ્વર દત્ત આશિર્વાદ રૂપે છે.  પરંતુ કામ કેવી રીતે કરવું અને તેને કેવી, કેટલી અગત્યતા આપવી ?  આ બાબત માણસે સમજુ બન્યા બાદ શીખવી પડે છે.

 
સાચી વાત એ છે કે માણસ સમજદાર બને ત્યારે જે કામ તે વિચારે અને સતત પરિશ્રમથી તેને ઉમદારૂપે પાર પાડવાની કુશળતા, ખંતથી ક્રિયા કરે તો તેમાં નિયમિતતા સાથે ગુણવત્તા – ભળી જાય છે – ‘મને નહીં મારા કામને બોલવા દો’  એ વિદેશી ચિંતકનું સુત્ર યાદ રાખો.  કામ થયું, પત્યું, પૂરૂં થયું એટલે બસ !   આવો સંતોષમાની બેસી રેહવું બસ/યોગ્ય નથી.  મારું કામ હું વિકટ પરિસ્થિત વચ્ચે શાંતિથી કેટલું પાર પાડી શકું છું અને તે કેવી રીતે ‘સરસ’ બનાવી રજૂ કરું છું, તે મહત્વનું છે.  સમાજ કેટલું આપ્યું ?  – કેટલું જીવ્યા ? – એની નોંધ નથી લેતો; પરંતુ કેવી ભાવના સાથે આપ્યું – કેવી રીતે જીવ્યા એ મુદ્દાની નોંધ લઇ પ્રતિષ્ઠા આપે છે.  હા, ક્યારેક વધુ દાન આપનારની તત્કાલીન વાહવાહ થાય છે, તેની ‘ના’ નથી.  તમારા તમામ કામો ઉત્તમ રીતે, નિષ્ઠાપૂર્વક/સાથે  થવા જોઈએ.  નિયમિતતા સાથે તમારા અનુભવોના પ્રતિબિંબ સાથે થવા જોઈએ.

 
માણસમાં પ્રચંડ ઈચ્છાનો ધોધ હોય, દ્રઢતા હોય, પ્રબળ સાહસવૃત્તિ હોય, આયોજન શક્તિ હોય, કામ કરવાની કુશળતા પણ હોય, રજૂઆતની તાકાત પણ હોય, પરંતુ આ બધું કાર્યમાં – પરિવર્તિત ન થાય, કાર્યમાં એક રસ બની ન આવે ત્યાં સુધી માત્ર સ્વપ્નાઓ જ રહે છે.  ગુણો – શક્તિમાં ઉતરે ત્યારે કુશળતા કર્મશીલ ઉદ્યમ બને છે, કાર્ય-ઉત્તમ કામ બને છે.  સાતત્યરૂપે સારું કામ સમય જતાં સન્માનદાયક સફળતા બને છે.  કોઈપણ કામને ઢસરડો ન સમજો, નિષ્ફળતામાં પીછેહટ ન કરો, એટલ અડગ મનથી પુરુષાર્થી બની ઉત્કૃષ્ટ કામ કરવાની ધગશ રાખો.  ખંતપૂર્વક ચોવટથી કાર્ય કરતાં રહો, સફળતા ચોક્કસ તમારા ચરણ ચૂમશે.

  

–     જિતેન્દ્ર પાઢ

–     તા: ૦૬, ફેબ્રુઆરી ૨૧૦૧૪ – ગુરુવાર

 

 

work is worship..1

 

  

JITENDRA PADH PHOTOજિતેન્દ્ર પાઢ

હાલનું રહેઠાણ :
પોર્ટલેન્ડ – રાજ્ય (ઓરેગન) – (યુએસએ)

ભારતમાં રહેઠાણ :
સી-૨ /૧૩-૧; ૨, સેક્ટર – ૧૬,
વાશી, નવીમુંબઈ ૪૦૦૭૦૩
email :  jitendrapadh @gmail.com
[email protected]
 

 

લેખકશ્રી નો પરિચય … (તેમના જ શબ્દોમાં) …

 

‘દાદીમા ની પોટલી’  બ્લોગ-વેબસાઈટ ઉપર મારા લેખો, વિચારો આપ સર્વે રસિક વાંચકો સાથે લ્હાણી કરવા વિચારું છું. 

નવીમુંબઈ ૧૯૭૮માં ચેમ્બુરથી કાયમી વસવાટ માટે સ્થળાંતર કર્યું – સંસ્થાકીય સમાચાર મોકલતા કોલમનિસ્ટ, ફ્રિલાન્સ્રર અને ખુદના અખબારનો માલિક, તંત્રી, રિપોર્ટર બન્યો.  સિડકો (સિટી ડેવલોપર્સ કોર્પોરેશન – સેમી સરકારી કંપની) મ્યુ. કોર્પોરેશન, પોલીસ સ્ટેશન તેમજ વિવિધ ૧૬ સમાજો (ગુજરાતી) – માર્કેટ સંગઠનો, સમગ્ર નવી મુંબઈમાં આજસુધી  એક માત્ર ગુજરાતી રિપોર્ટર અને ૯મા વર્ષમાં ગુજરાતી સાપ્તાહિક ‘નૂતનનગરી’ ચલાવું છું.  નવીમુંબઈ ગુજરાતી સમાજ માહિતીખાતા ચેરમેન, સમસ્ત બ્રાહ્મણ સમાજનો ટ્રસ્ટી છુ. 

મારો શો પરિચય હોય – કલમ, કાગળ, અને વાચકની દોસ્તી.

 

–     જિતેન્દ્ર પાઢ ના જય માગુર્જરી…

 

 

બ્લોગ લીંક : http://das.desais.net
email: [email protected]

 

 

બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકેલા આપના દરેક પ્રતિભાવ, બ્લોગ પર આવકાર્ય છે.