(૧) મધુર/ સુંદર જીવનનું રહસ્ય … ટૂંકી વાર્તા … (પ્રેરક કથાઓ) ….

(૧)  મધુર/ સુંદર  જીવનનું રહસ્ય …  ટૂંકી વાર્તા … (પ્રેરક કથાઓ) …

 

 

statues

 

 

મિત્રો, છેલ્લા થોડા સમયથી આપ સર્વે  નિયમિત રીતે અહીં દર અઠવાડિયે જીવનમાં ઉપયોગી ટૂંકી વાર્તા -પ્રેરક કથાઓ માણતા આવો છો. આશા છે કે આપ સર્વેને અમારો આ પ્રયાસ પસંદ આવ્યો હશે. ચાલો તો આજે ફરી થોડી નવી વાર્તાઓ માણીએ. આપના પ્રતિભાવ બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકી આભારી કરશો.

 

સંત એકનાથજી ની પાસે એક વ્યક્તિ આવ્યો અને કહ્યું, “હે નાથ ! તમારું જીવન કેટલું મધુ / સુંદર છે.  અમને તો શાંતિ એક ક્ષણ પણ પ્રાપ્ત થતી નથી.  આપ એવો ઉપાય બતાવો  કે અમોને લોભ, મોહ, મદ્દ, મત્સર વિગેરે દુર્ગુણ ન સતાવી શકે અને અમે જીવનમાં આનંદ ની પ્રાપ્તિ કરી શકીએ.”

“તને આ ઉપાય તો હું બતાવી શકતો હતો, પરંતુ તું તો હવે ફક્ત આઠ જ દિવસ નો મહેમાન છો, માટે હવે પહેલા જેવું જ જીવન તારું વ્યતિત /પસાર કરીલે.”

તે માણસે જેવું સાંભળ્યું કે તે હવે વધુ દિવસ સુધી જીવી શકે તેમ નથી, તે એકદમ ઉદાસ થઇ ગયો અને તૂરત જ તેના ઘરે પાછો ફરી ગયો.   ઘરમાં તેણે પત્ની ને જઈને કહ્યું, “મેં તને અનેક વખત કારણ વગર દુઃખ આપ્યું છે.  મને માફ કરજે.”  પછી બાળકો ને કહ્યું, “બાળકો, મેં તમને ઘણી વખત માર માર્યો છે, મને તેના માટે માફ કરજો.”  મિત્રોની પાસે જઈને પણ તેણે માફી માંગી.  આ રીતે જે જે વ્યક્તિઓ સાથે તેણે દુર્વ્યવહાર કરેલ, તે બધા પાસે જઈ જઈને તેણે માફી માંગી.  આ રીતે આઠ દિવસ પસાર થઇ ગયા અને નવમે દિવસે તેણે એકનાથજી પાસે ગયો અને કહ્યું, “ હે નાથ !  આઠ દિવસ તો પસાર થઇ / વીતી ગયા.  મારી અંતિમ ઘડી માટે હવે કેટલો સમય બાકી રહે છે ?”

“તારી અંતિમ ઘડી તો પરમેશ્વર જ બતાવી શકે છે.  પરંતુ મને એતો બતાવ કે આ આઠ દિવસ તારા કેવા પસાર થયા/ કેવા વિત્યા  ?  ભોગ-વિલાસમાં મસ્ત બની અને તે આનંદ તો મેળવ્યો હશે ને ?”

“ શું કહ્યું, નાથ, મને આ આઠ દિવસમાં મૃત્યુ સિવાય બીજી કોઈ જ વસ્તુ દેખાઈ રહી ન હતી.  એટલા માટે જ મને મારા દ્વારા કરેલા બધા જ દુષ્કર્મ સ્મરણ થવા લાગ્યા અને તેના પ્રાયશ્ચિત કરવામાં જ આ સમય પસાર થઇ ગયો.”

 

તો મિત્ર, તે જે વાત ને નોંધમાં / ધ્યાનમાં રાખીને આ આઠ દિવસ પસાર કર્યા છે, અમે સાધુ લોકો આજ વાત ને યાદ રાખીને/ અમારી નજર સમક્ષ રાખીને જ હંમેશાં- જીવન પર્યંત બધા કામ કરતા હોઈએ છીએ. ધ્યાન  રાખ, આ આપણો દેહ ક્ષણભંગુર છે અને અંત: / છેવટે તેને માટીમાં ભળી જવાનું છે, માટે તેના ગુલામ બનવાને બદલે ઈશ્વરના ગુલામ બનવું ખૂબજ શ્રેષ્ઠ / ઉત્તમ છે.  બધાની સાથે સમાન ભાવ રાખવામાં જ જીવન સાર્થક બની શકે છે અને આજ કારણે જીવન અમને મધુર / મીઠું-સુંદર લાગે છે, જ્યારે તમને અસહનીય / દુઃખ દાયક લાગે છે.

 

(પ્રે.પ્ર.૪૩/૨૮)

 

 

(૨) જ્ઞાન નો પહેલો પાઠ …

 

એક યુવાન બ્રહ્મચારી દેશ-વિદેશ માં પરિભ્રમણ કરી અને ત્યાંના ગ્રંથો નો અભ્યાસ કરી જ્યારે પોતાના દેશ પાછો / પરત ફર્યો, તો બધાની પાસે તે વાતની મોટાઈ કરવા લાગ્યો કે તેના જેવો અધિક જ્ઞાની-વિદ્વાન બીજા કોઈ નથી.  તેની પાસે જે કોઈ પણ વ્યક્તિ જાતું, તો તે તેમને પ્રશ્ન કરતો હતો કે તમે મારાથી ચઢિયાતો (વધુ જ્ઞાની) વિદ્વાન કોઈ જોયો છે ?

 

વાત ભગવાન બુદ્ધ નાં કાનોમાં પણ પહોંચી ગઈ.  તે બ્રાહ્મણ વેશમાં તેની પાસે ગયા.  બ્રહ્મચારીએ  તેને પ્રશ્ન કર્યો, “તમે કોણ છો, બ્રાહમણ ?”

પોતાના મન અને શરીર પર જેનો પૂરેપૂરો અંકુશ / અધિકાર છે, હું તેવો એક સામાન્ય –તુચ્છ માનવ –માણસ છું.”  – બુદ્ધ ભગવાને જવાબ આપ્યો.

“વ્યવસ્થિતપણે સ્પષ્ટતા કરો, બ્રાહ્મણ.   મારી તો કાંઈપણ સમજ માં નથી આવ્યું.” – તે અહંકારી બોલ્યો.

ભગવાન બુદ્ધે કહ્યું, “જે રીતે કુંભાર ઘડા બનાવે છે, નાવિક હોળી ચલાવે છે, ધનુર્ધર બાણ ચલાવે છે, ગાયક ગીત ગાય છે, વાદક વાદ્ય વગાડે છે  અને વિદ્વાન વાદ-વિવાદમાં ભાગ લે છે, આવી જે રીતે જ્ઞાની પુરુષ પોતાના પર જ શાસન કરતા હોય છે.”

“અરે ભલા માણસ ! જ્ઞાની પુરુષ, સ્વયં પોતાની ઉપર કઈ રીતે શાસન કરી શકે છે ?” – બ્રહ્મચારીએ ફરી પ્રશ્ન કર્યો.

“લોકો દ્વારા સ્તુતિ- પ્રસંશાની  ન્યોછાવર કરવા છતાં અથવા ટીકાઓ ની અગ્નિ વર્ષા –ઝડી વરસે તો પણ જ્ઞાની પુરુષનું મન શાંત જ રહે છે.  તેનું મન સદાચાર, દયા અને વિશ્વ બંધુની ભાવના – પ્રેમ પર જ કેન્દ્રિત હોય છે, અત: /માટે જ પ્રસંશા કે નિંદાની ભાવના ની તેની પર કોઈ જ અસર થતી નથી.  આજ કારણ છે કે તેના ચિત્ત સાગરમાં શાંતિ નો અસ્ખલિત પ્રવાહ વેહ્તો હોય છે.”

તે બ્રહામાચારીએ જ્યારે પોતાના માટે વિચાર કર્યો, તો તેને શરમ અનુભવી (આત્મગ્લાની)  અને ભગવાન બુદ્ધના ચરણોમાં પડીને બોલ્યો, “સ્વામી –પ્રભુ અત્યાર સુધી તો હું ભૂલો પડેલો હતો.  હું સ્વયં / મને પોતાને  જ જ્ઞાની સમજતો હતો, પરંતુ આજે મેં અનુભવ્યું  કે મારે તમારી પાસેથી હજુ ઘણું બધું શીખવાનું છે.”

“હાઁ, જ્ઞાન નો પહલો પાઠ આજે જ તારી સમજમાં આવ્યો છે, ભાઈ.  અને તે છે નમ્રતા.  તું મારી સાથે આશ્રમમાં ચાલ અને હવે પછી આગળના વધુ પાઠ નો અભ્યાસ ત્યાં જ કરજે.”

 

 

(પ્રે.પ્ર.૪૪/૨૯)

 

 

(૩)  તમારી મૂર્તિ ક્યાં છે ?

 

 

સિકન્દર ની રાજધાનીમાં એક સુંદર બગીચો હતો.  તેમાં પ્રાચીન અને વિદ્વાન અને પરાક્રમી લોકોની મૂર્તિઓ રાખવામાં આવેલ.  એક વખત સિકન્દરની રાજધાની જોવા માટે કોઈ મોટો વિદેશી – પરદેશી આવ્યો.  તે સિકન્દર નો જ મહેમાન હતો, તે કારણે તેને શાહી સન્માન સાથે શાહી અતિથી ગ્રહમાં ઉતારો આપવામાં /રાખવામાં આવેલ.  સિકન્દર તેને પોતાનો શાહી બગીચો બતાવા તેની સાથે લઇ ગયો.  ત્યાં રાખવામાં આવેલ મૂર્તિઓ વિશે મહેમાન જ્યારે તેને મૂર્તિ કોની છે તેમ પૂછતાં હતા ત્યારે દરેક મૂર્તિ ની યોગ્ય જાણકારી મહેમાનને તે આપતો હતો. બધી જ મૂર્તિઓ જોઈ લીધા બાદ મહેમાને પૂછ્યું, “મહારાજ, તમારી મૂર્તિ ક્યાંય જોવા મળી નહિ?”

  

સિકન્દરે જવાબ આપ્યો, “મારી મૂર્તિ અહીં રાખવામાં આવે અને પછી નવી આવનાર પેઢી એવો પ્રશ્ન કરે કે આ મૂર્તિ કોની છે, તેના કરતાં મને એ વધુ પસંદ આવશે કે મારી મૂર્તિ જ રાખવામાં ન આવે અને લોકો પૂછે કે  સિકન્દર ની મૂર્તિ કેમ નથી ?”

 

 

(પ્રે.પ્ર.૧/૦૫)  

 

 

બ્લોગ લીંક : http://das.desais.net
email : [email protected]

 

બ્લોગ પોસ્ટ પર મૂકેલ આપના પ્રતિભાવ, બ્લોગ પર આવકાર્ય છે.