શું આ સાચું છે કે ખોટું ?…

શું આ સાચું છે કે ખોટું  ?…

 

મને ખબર નથી કે વિષય વસ્તુને યોગ્ય ન્યાય આપેલ છે કે નહિ?, પરંતુ શ્રી વિનયભાઈ ખત્રી,funngyan.com ના સતત આગ્રહને વશ થઇ, મૌલિક વિચાર દર્શાવવાની પ્રથમ વખત નમ્ર કોશિશ કરેલ છે.આજ સુધી સકલન કરી અન્યના બ્લોગમાંથી મને પસંદ પોસ્ટ કોપી -પેસ્ટ જ કરેલ છે., જે ના કરતા પોતાનું મૌલિક કશુક મુકવા માટે, શ્રીવિનયભાઇ તેમજ અન્ય પ્રેરણા સ્તોત્ર એવા શ્રી જીગ્નેશભાઈ અધ્યારૂ (અક્ષરનાદ.કોમ ), શ્રી ભુપેન્દ્રસિહજી રાઓલ (brsinh.wordpress.comકુરુશેત્ર), રીડગુજરાતી.કોમ., શ્રી ઉષા દેશાઇ (kaku.desais.net) તેમજ તેમના જેવા અનેક નામી અનામી બ્લોગરનો આભારી છું., જેમની વાતમાં કંઈક સત્વ મને જોવા મળેલ છે.જેથી પ્રેરાઈ અને એક નમ્ર પ્રયાસ કરેલ છે.
ઘણા સમય અગાઉ એક ગુરુ અને તેના શિષ્યની વાત સાંભળેલ, બે શિષ્યો ભિક્ષાર્થે નીકળેલ, આશ્રમ નદીને સામે પાર હતો , નદી ઓળંગી ને આશ્રમ માં પોંહચાતુ, વરસાદને કારણે નદી બંને કાંઠે પુરપાટ વેહતી હતી, અને શિષ્યો ભિક્ષા લઈને આશ્રમ પરત ફરતા હતા, આશ્રમ મેં પોહચવા નદી કિનારે આવતા તેમણે જોયું તો એક વૃદ્ધ સ્ત્રી નદીમાં ભરપૂર પાણી વેહતા હોવાને કારણે વિવશ થઈને મદદની આશા સાથે કિનારે ઉભી હતી, કે કોઈ મદદ કરેતો સામે પાર જઈ શકાઈ, આવા સમયે આ બન્ને યુવાન બ્રહ્મચારી ને જોતા તેની આશા બંધાણી, અને તેણે તેઓને વિનંતિ કરી કે ભાઈ મને સામે પાર કરાવી આપશો, મારી ઉમર અને નદીમાં વેહતા ભરપુર પાણીને કારણે હું વિવશ છું., યુવાન બ્રહ્મચારી પૈકી એક એ જવાબ આપ્યો કે અમે બ્રહ્મચારી હોય, સ્ત્રીને અમે અડકી ના શકે, તમે અન્યની મદદ માગશો, વૃદ્ધ સ્ત્રીએ અશ્રુભીની આંખે વિનવણી કરી, કે ઘણો સમય થયી ગયો છે, અને હવે કોઈ પરત આશ્રમ તરફ પરત આવે તેમ લાગતું નથી, અને હું એકલી અહીં શું કરીશ? પરંતુ બે બ્રહ્મચારી પૈકી મોટાએ સ્પષ્ટ ના પાડી કે અમારાથી આ શક્ય નથી, અને અન્ય બ્રહ્મચારીને સૂચના આપી, કે કોઈ પણ પ્રકારની સ્ત્રી સાથે વાત ના કરતા, ચાલ મારી સાથે,ગુરુને ખબર પડશે તો શિક્ષા થશે, થોડું આગળ ચાલતા બે પૈકી યુવા બ્રહ્મચારીને હ્રદયમાં દયા આવી અને તે અધવચ્ચેથીપરત ફર્યો અને પેલી વૃદ્ધ સ્ત્રીને ખભા પર બેસાડી અને નદી પાર કરાવી આપી, કિનારે ઉતારી અને કશુજ બન્યું નથી તેમ તે અન્ય બ્રહ્મચારી સાથે આશ્રમ જવા ચાલી નીકળ્યો, પરંતુ તેની આ પ્રકારની હરકતથી સાથેના બ્રહ્મચારીને ચેન પડતું ના હતું, તેણે તેના સાથી બ્રહ્મચારી સાથે બોલવાનું બંધ કરી દીધું અને બન્ને આશ્રમ પોહ્ચ્યાં, સંધ્યા સમય હોઈ, સંધ્યા પૂજાબાદ ગુરુ પ્રવચન માં બેઠા હતા અને બન્ને શિષ્યો પણ તેમાં જોડાઈ ગયા, પરંતુ બન્ને પૈકી એક શિષ્ય નું ધ્યાન પ્રવચન માં ના લાગતા ફક્ત એક જ વિચારમાં હતું કે પેલા સાથી શિષ્યએ કરેલ ભૂલ માટે ક્યારે ગુરુનું પ્રવચન પૂરું થાય અને ક્યારે ગુરુને તે વાત કરું., જ્યારે અન્ય સાથી શિષ્ય તો ગુરુના પ્રવચનમાં કશી જ ઘટના બનેલ ના હોઈ તેમ બેઠો હતો. પ્રવચન પૂરું થયાબાદ સૌ શિષ્યો પોતાના કાર્યમાં પ્રવુત થતા ગુરુએ પેલા શિષ્યને પાસે બોલાવ્યો અને કહ્યું , કે આજ તારું ધ્યાન કેમ પ્રવચન માં ના હતું? તુ પ્રવચન દરમ્યાન ક્યાં હતો? શિષ્યએ ગુરુને કહ્યું.. પ્રભુ અમે ભિક્ષા લઇ પરત ફરતા હતા ત્યારે, મારા સાથી બ્રહ્મચારીએ આશ્રમનો નિયમ નો ભંગ કરેલ છે, તેણે એક સ્ત્રીને પોતાના ખમ્ભા પર બેસાડી અને નદી પાર કરાવેલ, ગુરુએ પુરી વાત સાંભળ્યા બાદ પેલા શિષ્યને કહ્યું… કે ભાઈ તેણે તો નદી પાર કરાવી અને તે સ્ત્રીને કિનારે ઉતારી આપેલ છે, પરંતુ તું તો તેને આશ્રમમાં લઈને આવ્યો છો., તેમ તને નથી લાગતું?, તારા મગજમાંથી તો હજુ તે સ્ત્રી ખસી/નીકળી નથી, જ્યારે પેલો તો તેના રોજિંદા કાર્યમાં પ્રવૃત થઇ ગયેલ છે, જે તે જોયું? તને નથી લાગતું કે અપરાધ તો તારો વધુ છે. શિષ્ય સમજુ હોઈ તેણે તુરત પોતાની ભૂલ સમજાઈ જતા ગુરુની માફી માંગી તે પોતાના કાર્યમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો.
આપણે, આપણા જીવનમાં સતત સારા/ સજ્જન દેખાવાના ડોળ કરતા હોઈએ છીએ, જ્યારે આપણી અંદર કંઈ અલગ જ વાત હોઈ છે, જે હકીકત જાણવા છતાં, આપણો (બાહ્ય) આડંબર જ કોઈ અલગ જ હોઈ છે. વાસ્તવિકતાથી હમેશ આપણે આંખ-મિચોલી ખેલતા હોઈ છે. હકીકતથી કંઈક અલગ જ આપણે જીવન જીવવા કોશિશ કરીએ છીએ. હકીકતનો આપણે ભાગ્યેજ સહજ /સરળતાથી સ્વીકાર કરતા હોઈએ છીએ.આપણામાં એક કેહવત છે,  ‘પેહલા પગે બળતું જુવો, પછી ડુંગર ચડવા જાવ ‘. આપણે આપણા રોજિંદા જીવનમાં અનુભવતા હોઈ છે, કે દરેક વ્યક્તિ ને પોતાની ભૂલ ન દેખાતા બીજાની ભૂલ તુરત દેખાઈ છે.
સાચું શું કે ખોટું શું ?…. જે આપણા મનનાં કારણ છે. આપણા માટે જે વાત ખોટી છે તે અન્ય માટે સાચી હોઈ શકે ? અને માટે જ તે ખોટી છે તેમ આપણે ના કહી શકીયે, કારણકે સામા પક્ષે, આપણે જેને સાચું માનીએ છે તે બીજાની સમજમાં ખોટું પણ હોઈ શકે ? શું આવું નથી બનતું ? તો પછી સાચું શું અને ખોટું શું?
આપણે જોયું અને જાણ્યું હશે કે સામાન્ય રીતે માણસ, પોતાને, પોતાના કાર્યમાં યશ મળે તે માટે પોતાના ઇષ્ટ ની પૂજા કરતો હોઈ છે, આજ રીતે ચોર/ લુટારુઓ / કે જે કાર્ય ને આપણે ખોટું સમજીએ છે, તેવા લોકો પણ પોતાના કાર્યમાં યશ મળે તે માટે દેવ -દેવીની પૂજા કરતા હોઈ છે, અને દરેકને પોતાના કાર્યમાં યશ / અપયશ જે તે સમયે મળતા હોઈ છે, (જરૂર નથી કે હમેશ યશ જ મળે કે અપયશ જ મળે ) હવે કોનું કાર્ય ખોટું અને કોનું સાચું ?તે કોણ નક્કી કરશે? પૂજા તો સૌ કરે છે, કાર્ય તેમજ હેતુ સૌના અલગ અલગ હોવા છતાં સફળતા / અસફળતા પણ સૌને અલગ અલગ સમયે મળે છે. આમ જોઈએ તો ઈશ્વરની નજરમાં કોઈ ભેદભાવ નહિ હોઈ?., જેથી સાચું શું કે ખોટું શું છે? તે નક્કી તેણે (ઈશ્વરે) ના કરતા આપણા સૌ પર છોડેલ છે તેમ લાગે છે… દરેક પોત -પોતાની માન્યતામાં જીવતા હોઈ છે….. ખરેખર તો દરેકે પોતાના અંતર આત્માના અવાજ ને ઓળખાવો જરૂરી લાગે છે… જેથી સાચા ખોટા ના ભેદ-ભાવને સમજી શકાય….
આ વિષય પર જરૂરથી આપ આપનો અભિપ્રાય આપશો…

કાનમાં ભાગવત, મનમા વેશ્યાગ્રહ …

કાનમાં ભાગવત, મનમાં વેશ્યાગ્રહ …

આપણે આપણા રોજિંદા જીવન માં મુખવટો પેહરીને જ ફરતા હોઈ છે, જે હકીકતથી સૌ વાકેફ હોવા છતાં આપણને તે છોડવો ગમતો નથી., જેને લીધે આપણે ક્યારેય આપણા લક્ષને પ્રાપ્ત કરી શકતા નથી., અને તેનો દોષ આપણે અન્ય પર ઢાળતા હોઈ છે. આપણું મન ક્યારેય સ્થિર રેહતું નથી, આપણે કામ કોઈ એક કરતા હોઈ અને મન આપણું ક્યાંક બીજે હોઈ, તે દરેકના જીવનની હકીકત છે.જેના લીધે આપણે કશુજ પ્રાપ્ત કરી શકતા નથી., આવી જ એક વાત આ સાથે જણાવવા કોશિશ કરું છું.

એક ઘરમાં સાસુ અને વહુ સવારનો પોહર હોઈ પોતાના કાર્યમાં પ્રવૃત હતા., સાસુ પૂજા કરવા બેઠા હતા, સસરાજી બેઠકમાં ચા સાથે છાપું/અખબાર વાંચવામાં મશ્ગુલ હતા અને વહુ ઘરકામ માં…

થોડા થોડા સમયે સાસુ પૂજા કરતા કરતા વહુને સુચનો આપતા હતા, છેલ્લે થોડા સમય પેહલા જ વહુને ઘરમાં પડેલ (જોડા) બુટ-ચપ્પલ ગોઠવવા કહેલ, આમ પૂજા સાથે તેનું મન ઘરકામમાં વધુ હતું. વહુએ તેના સાસુને પણ કહ્યું કે બા તમે પૂજામાં ધ્યાન આપો કામ બધું પરવારી દઈશ. પરંતુ સ્વભાવ પડ્યો છૂટે? આમ સૌ પોતાના કાર્યમાં હતા તેવા સમયે બહાર ડેલીમાં કોઈનો અવાજ સાસુમાને પોકારતો આવ્યો, વહુએ બહાર જોયું તો કુટુંબના બ્રાહ્મણ(ગોર) મળવા માટે આવેલ અને તેણે વહુને પૂછ્યું કે તમારા બા ઘરમાં છે ને? વહુ ખુબજ સમજુ અને હોશિયાર હતા, તેણે ખુબજ વિવેકથી આવનાર આંગેતુક ને કહ્યું કે બા તો ઘરમાં નથી., આંગેતુકે પૂછ્યું, તો ક્યા ગયા છે? વહુ એ કહ્યું કે તે તો હમણા જ ચમારવાળે ગયા છે. (ચમારવાડામાં તે સમયે ચામડાનું કામ થતું અને ?મોચી રેહતા અને મોચી કામ કરતા) ગોરે કહ્યું કે પણ મને ટાઈમ આપેલ અને મને મળવા બોલાવેલ. વહુએ કહ્યું કે તમે થોડો સમય બાદ આવસો તો જરૂરથી તમની મળશે.ગોર તો વાત જાણી પાછા ચાલ્યા ગયા. પરંતુ વહુ અને ગોર વચ્ચેની વાત સાસુમા અને સસરાજીના કાને પડેલ, બંનેને નવાઈ લાગી અને સાથે ગુસ્સો પણ આવ્યો કે વહુ જુઠું કેમ બોલ્યા? તેમણે તુરત જ તેમની પાસે વહુને બોલાવ્યા કે કોણ આવેલ અને તમે શું જવાબ આપ્યો? વહુએ બનેલ ઘટના તેઓને સાચી હકીકત કહી. સાસુમા તો વાત જાણી અને ગુસ્સે થઈ ગયા કે તમે ખોટું કેમ બોલ્યા? હું તો ધરમાં જ પૂજામાં બેઠી છું., અને તમે કેમ પાડી? કે હું ઘરમાં નથી ?અને હું ચમારવાડે ગઈ છું., તમારાથી તેમ કેહવાય જ કેમ? જો કે હું તો પૂજામાં બેઠી છું તેની તમને ખબર છે.

વહુએ ખુબજ સ્વસ્થ અને શાંતચિત્તે જવાબ આપ્યો કે બા તમને એમ છે કે તમે પૂજામાં બેઠા હતા પરંતુ હકીકતમાં તે સમયે તમે મને બુટ-ચપ્પલ યોગ્ય જગ્યાએ મુકવાની સૂચના આપતા હતા, તો તમે ક્યા હતા? પૂજામાં કે બુટ-ચપ્પલ માં? બુટ- ચપ્પલમાં જ તમારું ધ્યાન તે સમયે હોવાથી ગોર મહારાજને મેં સાચુજ કહ્યું કે બા ચમારવાડે ગયા છે., તેમાં મેં શું ખોટું કહ્યું?

આ સમયે તુલસીદાસજીની એક પંક્તિ યાદ આવે છે,’મન ચંગા તો કથરોટ મેં ગંગા’ જો મન આંનંદિત હસે અને નાહતી સમયે ગંગાના ભાવ સાથે નાહીશું તો તમારી કથરોટ / પાણીની ડોલમાં જરૂરથી ગંગા જ હશે …આપણા મનમાં જે ભાવ હોઈ ત્યાજ આપણે જે તે સમયે જોવા મળીશું / જે તે પામીશું …

આવીજ એક વાત, વાર્તાસ્વરૂપે પરમ વંદનીય શ્રીરામકૃષ્ણદેવ આપણને નીચે જણાવેલ છે., જે શ્રીરામકૃષ્ણ જ્યોતમાંથી અહિં મુકેલ છે, જે માટે શ્રીરામકૃષ્ણ આશ્રમ, રાજકોટનો ?આભાર.